حدیث | اجازه مهمان و میزبان از همدیگر برای روزه گرفتن

روایت:

عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِذَا دَخَلَ رَجُلٌ بَلْدَةً فَهُو ضَیْفٌ عَلَى مَنْ بِهَا مِنْ أَهْلِ دِینِهِ حَتَّى یَرْحَلَ عَنْهُمْ وَ لَا یَنْبَغِی لِلضَّیْفِ أَنْ یَصُومَ إِلَّا بِإِذْنِهِمْ لِئَلَّا یَعْمَلُوا الشَّیْ‏ءَ فَیَفْسُدَ عَلَیْهِمْ وَ لَا یَنْبَغِی لَهُمْ أَنْ یَصُومُوا إِلَّا بِإِذْنِ الضَّیْفِ لِئَلَّا یَحْتَشِمَهُمْ فَیَشْتَهِیَ الطَّعَامَ فَیَتْرُکَهُ لَهُمْ

ترجمه:

هر گاه مردى وارد شهرى شد، مهمان ساکنان آن شهر از همدینان خویش است تا زمانى که از پیش آنان برود. و براى مهمان، سزاوار نیست که روزه بگیرد، مگر با اجازه میزبانان، مبادا که غذایى درست کنند و خراب بشود. براى آنها نیز سزاوار نیست روزه بگیرند، مگر با اجازه مهمان، مبادا که مهمان از آنها خجالت بکشد و غذا بخواهد؛ ولى به خاطر [رعایت حال‏] آنها، از خوردنْ خوددارى کند.

منبع:

کافی، ج4، ص151

---

احادیث مشابه:

روایت:

رسول خدا ص: إذا ضافَ أحَدُکُم بِقَومٍ، فَلا یَصومَنَّ إلّابِإِذنِهِم‏

ترجمه:

هرگاه یکى از شما مهمان قومى شد، نباید روزه بگیرد، مگر با اجازه آنها.

منبع:

کنزالعمّال: ج 9 ص 251

 

روایت:

رسول خدا ص:  مَن نَزَلَ عَلى‏ قَومٍ فَلا یَصومُ تَطَوُّعاً إلّابِإِذنِهِم‏

ترجمه:

هر کس مهمان قومى شد، نباید روزه مستحبّى بگیرد، مگر با اجازه آنها.)

منبع:

الکافی: ج 4 ص 86 ح 1

 

روایت:

رسول خدا ص: مِن فِقهِ الضَّیفِ ألّا یَصومَ تَطَوُّعاً إلّابِإِذنِ صاحِبِهِ ... وإلّا کانَ الضَّیفُ جاهِلا

ترجمه:

از فهمیدگى مهمان است که روزه مستحبّى نگیرد، مگر با اجازه میزبان... در غیر این صورت، آن مهمان، آدم نادانى است.

منبع:

الکافی: ج 4 ص 151