مسجد امام صادق(ع)/ محبت، راز معنویت- ج3-بخش دوم

 پناهیان: چرا علاقه مهمتر از علم است؟

حجت الاسلام پناهیان:

• محبت معمولا در مقابل با دو رقیب خودش یعنی علم و عمل مظلوم واقع می‌شود. هم  عمل مهم است و هم  علم، اما محبت نسبت به هر کدام از آن دو اصلا قابل مقایسه نیست.

• علم اهمیتش به این است که پاسخی‌ست به علاقه انسان به فهمیدن یعنی پاسخی به حس کنجکاوی. و علم با همه عظمتش پاسخی است به یک علاقه. و اصلا تا این علاقه نباشد، شما سراغ علم نمی‌روید. علم معطل این علاقه است تا کی برانگیخته شود.

• علاقه، پادشاه وجود انسان است. تا او فرمان ندهد شما سراغ علم نمی‌روید. براین اساس، دانشگاهیان، دانشمندان و علماء قبل از شروع کار علمی، اول باید دلشان سالم باشد. ابوعلی سینا می‌رفت در مسجد دو رکعت نماز می‌خواند تا از تعلقاتش سر سجاده نماز فاصله بگیرد، بعد می‌آمد و یک مسألۀ علمی مشکل را حل می‌کرد. 

• دل وقتی سلامت نداشته نباشد با یک خلاقیتی علمی آن قدر ذوق زده می‌شود که متوقف می‌شود و دیگر حاضر نیست خلاقیتش را ادامه ‌دهد.

• فاجعه است که در هر رشته‌ای از رشته‌های علمی، نتوانیم علم تولید کنیم و صرفاً مشغول همان علوم قبلی یا غربی باشیم. معلوم می‌شود دل‌ها بیمار است.

• اگر عالم بیمار دلی به یک نتیجه‌ای از تحقیقات علمی‌ش علاقه پیدا ‌کرد، دیگر حاضر نیست آن را نقد کند، آنگاه  عجب عالمی او را می‌گیرد. برای دفاع از اندیشه‌ای که به آن علاقه دارد تولید دلیل الکی و به اصطلاح خودش علمی می‌کند که در واقع تولید جهل است نه علم و این عالمان متحجر(دانشگاهی و حوزوی) علم را بدبخت می‌کنند.

• با صدای بلند باید گفت: «علم که محدود نمی شود.» می‌گویند: «علم همان است که پیشنیان گفته‌اند» این شخص، دلش بیمار است، حتماً ضعفی در دلش وجود دارد که جرأت نقد پیشنینان را ندارد.

• اگر برای علم خیلی ارزش قائل شدند، برای این است که این  علم برای دل‌های سالم غوغا می‌کند ولی اگر دل ناسالم بود این آگاهی به درد نمی‌خورد.

​دانلود صوت: اینجا