Sesli Klip | Kendini Adam Yerine Koy!

Künye:

• Yapım: Beyan-ı Manevi
• Süre: 04:21
• Kaynak: Öz Farkındalık, Hareketin ve Gücün Başlangıcı - 8. Oturum 

Metin:

  İnsan asla kendini aşağılama ve değersizlik hissine kapılmamalıdır. "Ben artık bir yere varamam" deyip kendini hor görmemelidir. Rivayetlerde geçer ki; "Ben artık bir yere varamam" diyen kimse her şeyden mahrum kalacaktır. İnsan kendini aşağılama tuzağına düşmemelidir.

 Pek çok insan, kendilerini adam yerine koymadıkları için Allah ile münacata kalkışmaz. Evet, Allah dostları O'nun kapısına gidip "Allah'ım, 'İrham abdeke'z-zelîl' (Bu zelil/aciz kuluna merhamet et)" derler. Fakat bu "zelil" ne anlama gelir? Eğer sen kendini haddinden fazla kötü, rezil ve alabildiğine aşağılık görürsen, o zaman zaten kendin için dua bile etmezsin; artık Allah'ın kapısına hiç gitmezsin, O'nunla münacat etmek için kendini insan yerine bile koymazsın. Şimdi bizler neden ciddi manada Allah'ın kapısına gidip gözyaşı dökmüyor, zuhur için yalvarıp yakarmıyoruz? Çünkü "Biz bu âlemde kimiz ki?! Neyiz ki? Allah bize bakar mı hiç?" diyoruz. Sen kendini önemsiz telakki etmemelisin.

 Şu an Allah, O'na dönüp tövbe etmemi, O'na ulaşmamı dört gözle bekliyor! Beni gördüğünde -ki bu rivayette geçiyor ha!- sanki kaybettiği bir şeyi bulmuş gibi seviniyor. Ben Allah için önemliyim! Benim duam Yüce Allah katında değerlidir. "Kulum ne dedi? Zuhur hakkında görüşü neydi?" Bir şey söylemedi. "Allah benim görüşümü mü sordu?!" Evet, Allah senin görüşünü soruyor! Sakın kendine o kötü ve aşağılayıcı bakış galebe çalmasın.

 "Hocam, hani biz mütevazı olacaktık, kendimizi bir şey sanmayacaktık, gururlanmayacaktık?" Evet, elbette gurura kapılmamak gerekir. Azizim, kendini yanlış bir yoldan büyüklüğe ulaştırmak istersen bu kibir olur. "Ben büyümek, yücelmek istiyorum" demek ise güzel bir şeydir. İnsan Allah'a layık olabilmek ve Allah'ın huzuruna çıkabilmek için büyümek ister. Sadece yanlış yola sapmak kötüdür. Sen Allah katında önemlisin.

 "Aman hocam, biz günahkârız, neyimiz önemli olacak?!" Azizim! Sen henüz olgunlaşıp büyümemiş olsan bile önemlisin. Yaramaz bir çocuk bile annesi için ne kadar değerli olduğunu bilir. Sınavdan kalan bir çocuk "Ben bunu anneme nasıl söylerim? Annem perişan olur, şimdi ağlamaya başlar" der. Fakat biz kendimizi öyle değersiz, öyle kötü ve yetersiz hissediyoruz ki, sanki arkamızdan ağlayacak bir anne dahi bizi beklemiyormuş gibi davranıyoruz. Bu çok kötüdür. Sen Allah katında önemlisin. "Hocam biz günahkârız, bizim ne önemimiz var?!" Azizim! Sen o kadar önemlisin ki, istiğfar etmeye başladığında Yüce Allah şöyle buyurur: "Kullarıma de ki; onlar istiğfar edip Bana yöneldiklerinde, Bana tövbe ettiklerinde, Ben tıpkı çölde azığını ve suyunu kaybedip de tekrar bulan kimse gibi sevinirim." Yahu Allah'ım, Sen muhtaç mısın ki?! Buyurur ki: "Ben muhtaç değilim; fakat bu kuluma öyle bir iştiyak duyuyorum ki, onun akıbeti Benim için çok önemli!"

 Firavun bile Allah için o kadar önemliydi ki; "Ey Musa, onunla yumuşak bir dille konuş; o tağutlaştı, öyle kolay kabullenmez, onu ikna edecek bir tarzda konuş" buyurdu. Allah'ım, Firavun mu Senin için önemli yoksa Musa mı?! Musa'ya Firavun'un karşısında alttan almasını söylüyorsun! Yaramaz bir çocuk bile annesi için önemli olduğunu bilir.

 İblis gelip ne fısıldar? "Allah sana dönüp bakmaz bile" der. Halt etmiş İblis! Allah her an "Acaba kulum Bana dönecek mi, dönmeyecek mi?" diye beklemektedir. Ben Allah için önemliyim!