۹۸/۰۹/۲۷ چاپ ایمیل و پی دی اف

مستندات | حدیث | سهم مشخص ما از لذت در دنیا

متقین چیزی از لذتشان در دنیا کم نمی‌شود

روایت:

امام علی(ع): از پیمان‌ها به محمّد بن ابو بکر وقتى او را به حکومت مصر گماشت: ‏و َ اعْلَمُوا عِبَادَ اللَّهِ أَنَّ الْمُتَّقِینَ ذَهَبُوا بِعَاجِلِ الدُّنْیَا وَ آجِلِ الْآخِرَةِ فَشَارَکُوا أَهْلَ الدُّنْیَا فِی دُنْیَاهُمْ وَ لَمْ [یُشَارِکْهُمْ أَهْلُ‏] یُشَارِکُوا أَهْلَ الدُّنْیَا فِی آخِرَتِهِمْ سَکَنُوا الدُّنْیَا بِأَفْضَلِ مَا سُکِنَتْ وَ أَکَلُوهَا بِأَفْضَلِ مَا أُکِلَتْ فَحَظُوا مِنَ الدُّنْیَا بِمَا حَظِیَ بِهِ الْمُتْرَفُونَ وَ أَخَذُوا مِنْهَا مَا أَخَذَهُ الْجَبَابِرَةُ الْمُتَکَبِّرُونَ ثُمَّ انْقَلَبُوا عَنْهَا بِالزَّادِ الْمُبَلِّغِ وَ الْمَتْجَرِ الرَّابِحِ أَصَابُوا لَذَّةَ زُهْدِ الدُّنْیَا فِی دُنْیَاهُمْ وَ تَیَقَّنُوا أَنَّهُمْ‏ جِیرَانُ اللَّهِ غَداً فِی آخِرَتِهِمْ لَا تُرَدُّ لَهُمْ دَعْوَةٌ وَ لَا [یَنْقُفُ‏] یَنْقُصُ لَهُمْ نَصِیبٌ مِنْ لَذَّة

ترجمه:

اى بندگان خدا، بدانید اهل تقوا هم از دنیاى گذرا و هم از آخرتى که مى‏آید سود بردند، با اهل دنیا در دنیایشان شریک شدند، و اهل دنیا در آخرت آنان شریک نگشتند. در دنیا از راه حلال در بهترین مسکن ساکن شدند، و بهترین خوراکى را نوش جان نمودند، از دنیا بهره بردند آنچنان که خوشگذرانان بهره بردند، و از آن کام گرفتند بدان گونه که سرکشان گرد نفر از کام گرفتند.

سپس با توشه‏اى رساننده به سر منزل نجات از دنیا گذشتند، و با تجارتى پر سود به آخرت سفر کردند. در دنیایشان به لذّت بى‏رغبتى به دنیا رسیدند، و یقین کردند که در آخرت همسایگان حقّند.

دعایشان بى‏جواب نماند، و نصیبشان از لذّت دنیا کاستى نیابد.

منبع:

نهج البلاغه، نامه27


چشم‌پوشی از لذت گناه، موجب جلب لذتی دیگر

روایت1:

رسولُ اللَّهِ (ص): ما مِن مُسلِمٍ یَنظُرُ امرأةً أوّلَ رَمقَةٍ ثُمّ یَغُضُّ بَصَرَهُ إلّا أحدَثَ اللَّهُ تعالى‏ لَهُ عِبادَةً یَجِدُ حَلاوَتَها فی قَلبِهِ.

ترجمه:

رسول خدا (ص): هیچ مرد مسلمانى نیست که نگاهش به زنى بیفتد و چشم خود را پایین اندازد مگر اینکه خداى متعال به او توفیق عبادتى دهد که شیرینى آن را در دل خویش بیابد.

منبع:

کنز العمّال: 13059

روایت2:

رسولُ اللَّهِ (ص) النَّظَرُ سَهمٌ مَسمومٌ مِن سِهامِ إبلیسَ، فمَن تَرَکَها خَوفاً مِن اللَّهِ أعطاهُ اللَّهُ إیماناً یَجِدُ حَلاوَتَهُ فی قَلبِهِ

ترجمه:

رسول خدا (ص): نگاه کردن، یکى از تیرهاى‏زهرآلود ابلیس است. پس، هرکه از ترس خدا چشم خود را [از نامحرم‏] فرو بندد خداوند به او ایمانى عطا فرماید که حلاوت آن را در دلش بیابد

منبع:

جامع الأخبار(للشعیری)، ص: 145


دست‌اندازی به حرام، باعث کاهش روزی حلال

توضیح: لذتی که هر انسان از زندگی می‌برد هم نوعی از روزی است که به همان مقدار که خداوند برای او مقدر کرده است به انسان می‌رسد.

روایت1:

الإمام الباقر (ع): لَیسَ مِن نَفسٍ إلّا وقَد فَرَضَ اللّهُ عز و جل لَها رِزقَها حَلالًا یَأتیها فی عافِیَةٍ، و عَرَضَ لَها بِالحَرامِ مِن وَجهٍ آخَرَ؛ فَإِن هِیَ تَناوَلَت شَیئا مِنَ الحَرامِ قاصَّها بِهِ مِنَ الحَلالِ الَّذی فَرَضَ لَها، و عِندَ اللّهِ سِواهُما فَضلٌ کَثیرٌ، و هُوَ قَولُهُ عز و جل: «وَ سْئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِه‏»(نساء32)

ترجمه:

امام باقر علیه السلام: هیچ کس جز آن که خداوند برایش روزى حلال مقرر فرموده که عافیت‏مندانه به وى مى‏رسد؛ و از جانب دیگر حرام را در معرض دید او قرار داده است. پس اگر وى به روزى حرام دست اندازد، خداوند به ازاى آن از روزى حلالى که برایش مقرر فرموده، مى‏کاهد. و جز این دو، نزد خدا فضل فراوان است و آن همان است که خود فرموده: «و خداى را از فضلش درخواست کنید».

منبع:

الکافی: ج5، ص:80

روایت2:

رسول اللّه (ص): إنَّ اللّهَ تَبارَکَ و تَعالى قَسَّمَ الأَرزاقَ بَینَ خَلقِهِ حَلالًا و لَم یُقَسِّمها حَراما؛ فَمَنِ اتَّقَى اللّهَ عز و جل و صَبَرَ أتاهُ اللّهُ بِرِزقِهِ مِن حِلِّهِ، و مَن هَتَکَ حِجابَ السِّترِ و عَجَّلَ فَأَخَذَهُ مِن غَیرِ حِلِّهِ، قُصَّ بِهِ مِن رِزقِهِ الحَلالِ، و حوسِبَ عَلَیهِ یَومَ القِیامَةِ

ترجمه:

پیامبر خدا (ص): همانا خداوند خجسته و بزرگ روزى‏ها را میان آفریدگانش به حلال تقسیم فرموده و نه به حرام. پس هر کس که تقواى خدا را پیشه کند و صبور باشد، خدا از روزى حلالش به وى عطا فرماید و آن کس که پرده پوشیدهْ بر دِرَد و شتاب ورزد، خدا به غیر حلالش وى را گرفتار سازد؛ روزى حلالش از او بریده شود و روز قیامت به همان محاسبه گردد

منبع:

الکافی: ج5، ص:80

روایت3:

پیامبر خدا (ص): لا سَرَقَ سارِقٌ شَیئا إلّا حُسِبَ مِن رِزقِهِ.

ترجمه:

پیامبر خدا (ص): هیچ سارقى جز از آن چه به حساب روزى‏اش نوشته شده، دزدى نمى‏کند.

منبع:

دعائم الإسلام: ج1، ص:241

روایت4:

تفسیر العیّاشی عن إسماعیل بن کثیر رفعه إلى النبیّ (ص): لَمّا نَزَلَت هذِهِ الآیَةُ: «وَ سْئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ» قالَ: فَقالَ أصحابُ النَّبِیِّ (ص): ما هذَا الفَضلُ؟ أیُّکُم یَسأَلُ رَسولَ اللّهِ (ص) عن ذلِکَ؟ قالَ: فَقالَ عَلِیُّ بنُ أبی طالِبٍ علیه السلام: أنَا أسأَلُهُ عَنهُ، فَسَأَلَهُ عَن ذلِکَ الفَضلِ ما هُوَ؟ فَقالَ رَسولُ اللّهِ (ص): إنَّ اللّهَ خَلَقَ خَلقَهُ و قَسَّمَ لَهُم أرزاقَهُم مِن حِلِّها، و عَرَضَ لَهُم بِالحَرامِ، فَمَنِ انتَهَکَ حَراما نُقِصَ لَهُ مِنَ الحَلالِ بِقَدرِ مَا انتَهَکَ مِنَ الحَرامِ، و حوسِبَ بِهِ.

ترجمه:

اسماعیل بن کثیر در روایتى که به پیامبر نسبت داده است: چون این آیه نازل شد: «و خداى را از فضلش بجویید»، یاران پیامبر گفتند: «این فضل چیست؟ چه کس از شما این را از وى مى‏پرسد؟» على بن ابى طالب (ع) فرمود: «من از وى مى‏پرسم». پس از او پرسید که این فضل چیست. پیامبر فرمود: «هر آینه خداوند آفریدگانش را آفرید و روزى‏هاى حلال را میان ایشان تقسیم فرمود و روزى حرام را در معرض دیدشان نهاد. هر کس به حرام روى آورد، به همان اندازه که مرتکب حرام شده، از حلالش کاسته و به پایش نوشته مى‏شود».

منبع:

تفسیر العیّاشی:ج1، ص239

روایت5:

دَخَلَ عَلِیٌّ (ع) المَسجِدَ وقالَ لِرَجُلٍ: أمسِک عَلى بَغلَتی، فَخَلَعَ لِجامَها وذَهَبَ بِهِ. و خَرَجَ عَلِیٌّ وفی یَدِهِ دِرهَمانِ لِیُکافِئَهُ، فَوَجَدَها عُطُلًا، فَرَکِبَها و مَضى، فَأَعطى غُلامَهُ الدِّرهَمَینِ لِیَشتَرِیَ بِها لِجاما، فَوَجَدَ الغُلامُ اللِّجامَ فِی السّوقِ؛ فَقَد باعَهُ السّارِقُ بِدِرهَمَینِ، فَأَخَذَهُ بِالدِّرهَمَینِ.

فَقالَ عَلِیٌّ (ع): إنَّ العَبدَ لَیَحرِمُ نَفسَهُ الرِّزقَ الحَلالَ بِتَرکِ الصَّبرِ، و لا یَزدادُ عَلى ما قُدِّرَ لَهُ.

ترجمه:

امام على(ع): به مسجد درآمد و به مردى فرمود: «استر مرا نگاه دار!» آن مرد افسار استر را باز کرد و با خود برد. على بیرون آمد، حال آن که دو درهم در کف داشت تا به وى پاداش دهد. دید که استر رها شده است. بر آن سوار گشت و رهسپار شد. سپس به خادم خویش دو درهم داد تا با آن افسارى بخرد. خادم همان افسار را در بازار یافت که آن دزد به دو درهم فروخته بود. پس دو درهم داد و آن را باز گرفت.

آن گاه على (ع) فرمود: «همانا بنده با دست کشیدن از صبر، خود را از روزى حلال محروم مى‏کند و بیش از روزى‏اى که برایش تقدیر شده، به دست نمى‏آورد».

منبع:

ربیع الأبرار:ج4، ص379

نظرات

بسیار استفاده کردم ممنون

ارسال نظر

لطفا قبل از ارسال نظر اینجا را مطالعه کنید

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
دسترسی سریع سخنرانی ها تنها مسیر استاد پناهیان ادبستان استاد پناهیان درسنامۀ تاریخ تحلیلی اسلام کلیپ تصویری استاد پناهیان کلیپ صوتی استاد پناهیان پرونده های ویژه حمایت مالی بیان معنوی پناهیان عکس شبکه اجتماعی استاد پناهیان کانال آپارات استاد پناهیان

آخرین مطالب

آخرین نظرات

بیان ها راهکار راهبرد آینده نگری سخنرانی گفتگو خاطرات روضه ها مثال ها مناجات عبارات کوتاه اشعار استاد پناهیان قطعه ها یادداشت کتابخانه تالیفات مقالات سیر مطالعاتی معرفی کتاب مستندات محصولات اینفوگرافیک عکس کلیپ تصویری کلیپ صوتی موضوعی فهرست ها صوتی نوبت شما پرسش و پاسخ بیایید از تجربه... نظرات شما سخنان تاثیرگذار همکاری با ما جهت اطلاع تقویم برنامه ها اخبار مورد اشاره اخبار ما سوالات متداول اخبار پیامکی درباره ما درباره استاد ولایت و مهدویت تعلیم و تربیت اخلاق و معنویت هنر و رسانه فرهنگی سیاسی تحلیل تاریخ خانواده چندرسانه ای تصویری نقشه سایت بیان معنوی بپرسید... پاسخ دهید...