حرص ما به مادیات نمیگذارد از معنویات بهره ببریم. مادیات ما تضمین شده است و در وقت خودش به دست ما خواهد رسید. ما فقط باید فکر کسب معنویات باشیم، چون مادیات را به اندازۀ تقدیر به ما میدهند ولی معنویات را به اندازۀ تقاضایمان به ما خوهند داد. حداقل تلاش برای مادیات کافی است، اما تلاش برای معنویات تمامی ندارد.
نماز پیوندی است میان گذشتۀ حیات انسان با آیندۀ آن. در نماز یادآوری میکنی از کجا آمدهای و به کجا خواهی رفت. در نماز به یاد میآوری عدم بودهای و دیگر هرگز معدوم نخواهی شد. نماز به یادت می آورد از خاک سر برآوردهای و به خاک سر خواهی گذاشت.
دین بیشتر از آنکه از مقولۀ نقل و روایت باشد، از مقولۀ درک و درایت است. به همین دلیل معصوم(ع) فرموده اند: «علیکم بالدرایة لا بالروایة». بدون تفکر نمیشود دیندار شد و بدون تحلیل نمیشود دیندار باقی ماند. هرچه نور است برای قرآن و روایات معصومین(ع) است، ولی تفکر آن چشم بینایی است که این نور را میبیند.