قصۀ دنیا این است که یا تو باید رنج دیگران را ببری یا دیگران باید رنج تو را ببرند. اگر تو رنج دیگران را تحمل کنی، بهتر از آن است که دیگران رنج تو را تحمل کنند. چون اگر کسی را رنج ندهی، شادیهایی به تو خواهد رسید که رنج دیگران را برایت قابل تحملتر خواهد کرد.
بازیها و سرگرمیها را باید جدی گرفت؛ چون سرگرمیهای ما، تعیینکنندهترین بخشهای زندگی ما هستند. آنقدر که ما در هنگام تفریحات و سرگرمیها تحت تأثیر قرار میگیریم، کارهای جدی در ما تأثیرگذار نیستند. چون معمولاً سرگرمیها را با میل خودمان انتخاب میکنیم و با لذت به سراغ آنها میرویم. خوش به حال کسانی که سرگرمیشان قرآن است.
ما در نهایت به نزد خداوند متعال بازخواهیم گشت و مستقیماً در محضر او قرار خواهیم گرفت. این یک اتفاق نیست، این سرنوشت ماست. سرنوشتی که کافی است روزانه کمی دربارۀ آن فکر کنیم. آنگاه خواهیم دید چه تحولات عمیقی در ما پدید خواهد آمد.
(مسجد امام محمد باقر(ع)، اسلامشهر - سالگرد شهید بیضایی - 1جلسه)
