نماز مؤدبانه، در خانۀ با عظمت خدا ایستادن است تا به مرور قلبمان نرم و نورانی بشود؛ تا به مرور به خدا نزدیکتر بشویم و بتوانیم به او معرفت پیدا کنیم. صبر بر سر سجادۀ نماز ما را به خشوع میرساند.
آیا با توجه به تحمل این همه مشکلات ارزش آن را دارد که به دنیا بیاییم؟ تنها پاسخ مناسب این سؤال اندیشیدن دربارۀ شکوه و زیبایی و لذت ملاقات خداست.
«یا أَیُّهَا الْإِنْسانُ إِنَّکَ کادِحٌ إِلى رَبِّکَ کَدْحاً فَمُلاقِیهِ»
رمضان، ماه امید برای ظهور/ ج3دنیا جای خوبی است چون انسان عاشق میشود و جای بدی است چون جای عشقبازی نیست؛ تنها در آخرت است که میتوان عشق جاودانه داشت. دنیا مانند مغازهای است که انتخاب و خرید میکنی و آخرت خانۀ توست که خریدهایت را برایت میآورند و از آنها لذت میبری. لذت دنیا به مقدار چشیدن در مغازه است.
تنها راه تحمل رنجهای دنیا و یا کم کردن بسیاری از آنها باور ملاقات خداست که میتواند لذتش را در همین دنیا به کام انسان بچشاند و حتی انسان را مشتاق و منتظر ملاقات خدا نماید. (اسْتَعِینُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ وَ إِنَّها لَکَبِیرَةٌ إِلاَّ عَلَى الْخاشِعِینَ الَّذِینَ یَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ)
اگر کسی به اصل ملاقات خدا شک داشته باشد و یا نتواند باور کند لذتبخشترین لحظۀ حیات انسان ملاقات خداست، نمیتواند فلسفۀ نماز را عمیقاً درک کند باید ابتدا ببینیم ما برای چه آفریده شدهایم و نهایت حیات انسان به کجا میرسد؟